Blog: ''Mijn opa heeft Alzheimer.. Maar wie is hij écht?''

04 augustus 2016

Arthur Sterk (12) maakte vorig schooljaar een indrukwekkend werkstuk over zijn opa Piet Koning (83) die Alzheimer heeft en op Omringlocatie Lindendael in Hoorn woont. Voor Arthur en zijn oma Nel Koning (80) heeft het werkstuk nieuwe inzichten gegeven over opa.

Waarom juist dit onderwerp?

Arthur: “Ik heb mijn opa nooit écht gekend en dat vond ik heel erg jammer. Toen ik geboren werd, was het al niet pluis in zijn hoofd. Ik wilde niet alleen meer weten over Alzheimer, maar ook over hem. Mijn moeder, die verpleegkundige is, heeft me uitgelegd wat er met je hersencellen gebeurt als je Alzheimer hebt. En ik heb natuurlijk op internet gekeken en boeken uit de bieb gehaald. Opa heeft niet iets raars, het overkomt heel veel mensen. Dat vind ik fijn om te weten. Om erachter te komen wat voor man hij was, heb ik mijn oma en mijn moeder geïnterviewd.”

En wat ontdekte je over hem?

Arthur: “Dat hij vroeger stiller was dan nu. Hij is vaak luidruchtig en kan vreselijk vloeken, soms wel zeven keer achter elkaar. Dat hoort bij zijn ziekte. Ik wist al dat hij kapitein was geweest. Tijdens de interviews hoorde ik dat het betekende dat hij weleens een jaar weg bleef toen mijn moeder klein was. Dat lijkt me heftig.”

Hoe is het om een opa of man met Alzheimer te hebben?

Arthur: “Nou, niet leuk! Hij zit in zijn rolstoel en we kunnen niet veel dingen met elkaar doen. Hij herkent me gelukkig wel, maar hij weet mijn naam niet. Toch hebben we ook plezier met elkaar, want hij maakt grapjes en geeft lekker commentaar op de koppen in de krant. Dat is trouwens bijzonder, want ik heb door mijn werkstuk begrepen dat de meesten niet meer kunnen praten. Wat ik trouwens ook oneerlijk vind, is dat Alzheimerpatiënten niet meer trots kunnen zijn op wat ze in hun leven hebben gedaan. Want dat weten ze niet meer.”
Nel: “Mijn man gaat momenteel niet meer zo hard achteruit. Zijn opmerkingen koester ik nu als pareltjes. Maar het is alsof ik met een kind praat in plaats van met mijn echtgenoot, terwijl we 53 jaar getrouwd zijn. Dat zijn karakter zo veranderd is, vind ik het moeilijkste van zijn ziekte. Na zijn pensionering reageerde hij vaak boos. Hij werd ongeduldig en extreem zuinig. Waren de kleinkinderen op bezoek, dan kéék hij ze weg en begon al met het opruimen van de lego voordat ze de deur uit waren. Ik heb hem dat vaak kwalijk genomen. Nu heb ik daar spijt van, want hij was toen al ziek. In de loop van de jaren begon steeds meer tot mijn dochter en mij door te dringen wat er aan de hand was. De uiteindelijke diagnose was dus geen verrassing.”

Hoe heeft u het meedoen aan Arthurs werkstuk ervaren?

Nel: “Ik moest van hem iets doen wat ik anders nooit doe: terugdenken aan vroeger. Herinneringen zijn de spiegel van je eigen ziel, realiseerde ik me. Eerst vond ik het verdrietig dat ik niet meer zo goed wist hoe mijn man ooit was. Hij heeft immers al bijna twintig jaar Alzheimer. Maar toen er door de vragen van Arthur toch nog van alles boven kwam, werd ik daar erg blij van. En natuurlijk was ik ontzettend trots op mijn kleinzoon! Hij heeft zo’n goed werkstuk gemaakt dat zijn leerkracht heeft gevraagd of het in de schoolbibliotheek gelegd mocht worden. De aanleiding is treurig, maar Arthur heeft het geweldig gedaan.”

 

 

 

Arthur keek verder dan alleen de ziekte van zijn opa

 

 

 

 

 

 

 

Opa zit in zijn rolstoel, maar m'n oma en ik hebben toch ook vaak plezier met hem

Deze pagina delen op:

088 - 206 79 99